دوستان من ،مثل " گندم اند "

یعنی یک دنیا برکت و نعمت ،

نبودن شان ، قحطی و گرسنگی است ،

و من چه خوشبختم که خوشه های طلائی گندم دراطرافم موج میزنند ،

مهربانى تان را قدر میدانم وآنرا در سیلوی جان نگهداری خواهم کرد...

(( گنج )) (( جنگ )) میشود ، (( درمان )) (( نامرد )) و (( قهقهه )) (( هق هق ))... !! ولی (( دزد )) همان (( دزد )) است... و (( گرگ )) همان ((گرگ )) ... آری نمی دانم چرا (( من ))، (( نم )) زده است؟! و (( یار )) (( رای )) عوض کرده !!! (( راه )) گویی (( هار )) شده، و (( روز )) به (( زور )) میگذرد، (( اش

حرفهای ما هنوز ناتمام...

تانگاه میکنی وقت رفتن است !

بازهم همان حکایت همیشگی .

پیش ازآنکه باخبرشوی ،

لحظه عزیمت تو ناگزیر می شود !

آه ...

ای دریغ

و حسرت همیشگی.

ناگهان چقدر زود دیر می شود...!

فردا یک رازاست ،نگرانش نباش.

دیروز یک خاطره بود، حسرتش را نخور .

امروز یک هدیه است قدرش را بدان.

نمی توان برگشت و آغاز خوبی داشت. اما ، می توان آغاز کرد و پایان خوبی ساخت ...

«كپي برداري با ذكر منبع آزاد است»

هرچه ما میتوانیم بنویسیم ، حاصل تجربه یا مطالعه در آثار ونوشته های دیگران است .

آنها نیز با مطالعه درآثار دیگران قبل از خود، خلق کرده اند...

توجه:

نمایش نظرات بازدیدکنندگان، الزاما" به منزله تأیید دیدگاه آنان نیست.

کاج های زیادی بلند، زاغ های زیادی سیاه، آسمان به اندازه آبی، سنگچین ها تماشای تجرد کوچه باغ فرارفته تا هیچ... ناودان مزین به، گنجشک آفتاب صریح، خاک خشنود چشم تا کار می کرد، هوش پاییز بود ای عجیب قشنگ با نگاهی پر از لفظ مرطوب مثل خوابی پر از لکنت سبز یک باغ چشم هایی شبیه حیای مشبک پلک های مردد م